Χθες συνειδητοποίησα για πρώτη ίσως φορά ότι ο Πειραιάς έχει θάλασσα. Αν ζούσα στην Αθήνα θα ευχόμουν να ζούσα στον Πειραιά όπως τώρα εύχομαι και ονειρεύομαι ξένες θάλασσες χωρίς να βλέπω αυτήν που έχω ήδη μπροστά μου.... Με μόνο σκοπό να βρεθώ κοντά της περπάτησα ως την πλαζ Πειραϊκής- κατ'ευφημισμό θα έλεγα πλαζ. Κατηφόρισα το δρομάκι ως εκεί. Εκεί την είδα, όμορφη, απέραντη. Κάθισα στο παγκάκι χαζεύοντας τον καινούριο φίλο μου, έναν καφέ αλητάκο που κοιμόταν αμέριμνος. Παρατήρησα την ανάσα του, βαθιά, ήρεμη. Αναρωτήθηκα τι ονειρεύεται. Ο ήλιος απέναντί μου, χλωμός, χειμωνιάτικος...με τις ηλιαχτίδες του να περνούν τα σύννεφα όπως στα βιτρώ μιας εκκλησίας. Και μετά είδα τους γλάρους, λευκοί, ελεύθεροι, βούταγαν με ορμή στην θάλασσα. Και άλλοτε πάλι ξεκουράζονταν ήρεμοι στην επιφάνειά της, ανάλαφροι επιπλέοντας σαν μικρά χάρτινα καραβάκια. Στοχάστηκα για λίγο την απλότητά τους. Κατάλαβα πολλά για την ειλικρίνειά τους. Η πόλη πίσω μου συνέχιζε να ζει στους τρελούς ρυθμούς της, τα spreads ανέβαιναν και κατέβαιναν, οι πολιτικοί εξακολουθούσαν να κάνουν δηλώσεις. Ήταν όλα τόσο μακριά...ή μπορεί εγώ να ήμουν για λίγο μακριά τους. Τα σύννεφα σαν πυκνές μπάλες βαμβακιού κάλυπταν τον ουρανό ταξιδεύοντας ήρεμα. Τότε πίστεψα ότι όλος ο κόσμος μπορεί να έχει ειρήνη. Ξαφνικά ο ήλιος χάθηκε πίσω από τα σύννεφα...και η θάλασσα έγινε ασημένια, ασήμι ανεκτίμητης αξίας. Κάθισα εκεί για λίγη ώρα καπνίζοντας το τσιγάρο μου. Και ευχήθηκα και για άλλες παρόμοιες ημέρες.